ไดอารี่หน้านี้... จะเป็นหน้าสุดท้าย
เป็นความรู้สึกของ ลูกธรรมดา ที่ถูกตราหน้าว่า.. ทำอะไรก็ไม่เคยประสบความสำเร็จ
ในฐานะแม่ของลูกทั้งสองคน ที่.. ไม่มีความอดทนในชีวิตแม้แต่.. สักเรื่องเดียว
ฉันพิมพ์บันทึกนี้ด้วยหัวใจ ... น้ำตา กับ ความรู้สึกที่มี

และนี่คือเรื่องราวชีวิตของฉันเอง

.......

ความรู้สึก... ที่ยังคงติดอยู่ในก้นบึ้งลึกที่สุดในหัวใจของฉัน
เมื่อครั้นยังตัวเล็ก ที่.. ไม่มีทั้งพ่อ และ แม่... อยู่ข้าง.. ข้าง เหมือนอย่างใคร

ความเจ็บปวด... ที่แม้กระทั่งเมื่อไหร่หากคิดถึงมันขึ้นมา
ก็.. ยังรู้สึกเจ็บแปลบ เหมือนโดนหินหนัก.. หนัก หล่นทับอกแรง.. แรง
จนใจจวนเจียนจะแหลกเป็นเสี่ยง.. เสี่ยง

ความอดกลั้น  กับ... การต้องเป็นที่... รองรับอารมณ์ ของคนเป็นผู้ใหญ่
ที่นิยมใช้แต่วาจาประชดประชัด ใช้แต่กำลัง  และ อารมณ์ส่วนตัว  ในการตัดสินใจทุก.. ทุกเรื่องแทนคนอื่น
ไม่ฟังความต้องการ หรือ.. เปิดใจรับฟังในสิ่งที่ฉันอยากจะบอกว่า.. ฉันต้องการอะไร หรือ คิดอะไร

ฉันเข้าข่ายเป็น.. เด็กหญิงคนหนึ่งที่ เก็บกด
ทุกวันนี้... คำนำหน้าชื่อ เปลี่ยนไปเป็น  " นาง " แล้วก็ยังเป็นอยู่
มันทำให้ฉันเกิดความคิดที่ว่า... " ไม่จำเป็นต้องบอกทุกเรื่องที่ฉันคิดกับใคร "
เพราะ... มันทำให้ฉันกลัว  กลัวว่าความคิดของฉันจะทำให้ใครไม่พอใจ และ.. จะโดนทำร้ายซ้ำไปซ้ำมา
เหมือนอย่างที่มันเป็นอยู่ทุกครั้ง.. และ... เป็นแบบนั้นอยู่ทุกที

ฉันผ่านวัน ที่... ตัวเองเฝ้ารออยากให้ผ่านพ้น
แล้วยังไม่เคยมีวันใดตั้งแต่โตขึ้นมา อยากย้อนเวลาให้หวนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง
เพราะ... ความทรงจำในวัยนั้นของฉันที่ขาดทั้งพ่อและแม่ ไม่เคยมีครั้งไหนที่รู้สึก " สุขใจ " จนน่าจดจำ
คิดวนเวียนอยู่ซ้ำ.. ซ้ำ... มันไม่มี

ฉันรู้ซึ้ง ถึงความรู้สึกของการ 
" โหยหาความรัก ความอบอุ่นจากครอบครัว " ที่ไม่เคยได้มี
แม้เวลาจะเป็นตัวแปรให้คิดถึงมันน้อยลง.. แต่.. ความรู้สึกนี้ไม่เคยห่างหายไป
จากความรู้สึกของฉันแม้แต่วันเดียว

..................

ฉันมีหลายเรื่องอยากจะเล่าให้ไดอารี่ฟัง
เธอยินดีจะอยู่เป็นเพื่อนฉันไหมนะ... ในเวลาอย่างนี้

ฉันมีความฝันเอาไว้...หากวันใดที่ฉันได้มีครอบครัวเป็นของตัวเอง
ฉันต้องการอยากจะรักษาคำว่า... พร้อมหน้าพร้อมตา  เอาไว้ให้ได้เท่าชีวิต
และ.. ฉันก็คิดต่อไปอีกด้วยว่า.. ไม่ว่าหน้าไหนที่จะมาทำลายความเป็นครอบครัวที่มีของฉัน
ฉันจะทำให้มันตาย หรือ ไม่ก็ชิบหายกันไปข้างหนึ่ง

จนถึงตอนนี้..
ณ. เวลานี้... ฉันมีครอบครัวแล้ว
ฉันก็ยังยืนยันความคิดเดิม

.....

ทว่า.. ความเป็นจริงของคู่สมรส
อาจจะไม่ราบเรียบเหมือนกันทุกคู่ ฉันเข้าใจ
ฉันกับสามี.. พยายามที่จะผ่านด่านทุกปัญหาที่เข้ามาให้เจอ 
เพื่ออยากให้ถึงวันของเรา

ไม่เคยรู้สึกอิจฉาครอบครัวใด
ที่มีความสุขในชีวิตครอบครัวของเค้า 
ไม่เคยงี่เง่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบให้เกิดความรู้สึกย่ำแย่
เพราะ... คิดอยู่เสมอว่า... วันพรุ่งนี้... จะต้องดีกว่าวันนี้ที่เรากำลังเป็น

เพียงแต่... มันเหนื่อยเหลือเกิน
ที่...คล้ายจะหาทางออกได้แล้ว คล้ายจะเข้าที่เข้าทาง แต่... แท้จริงมันไม่ใช่
ฉันไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกต่อไปว่า... ฉันมีความสุขกับทุกวันที่ได้อยู่ที่นี่

การตัดสินใจในครั้งแรก... เพราะ... ความอยากได้อยากดี อยากมีเงินเก็บเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัว
อยากให้คนที่คอยช่วยเหลือฉัน ได้เบาภาระลงบ้าง

แต่... 2 ปีที่ผ่านมา
มันกลับทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวของเรามีการพูดคุยให้เข้าใจกันน้อยมาก
ในระยะหลายเดือนมานี้ มีแต่คำพูดประชดประชัน ซึ่งก่อนหน้าจะมาที่นี่... ไม่เคยมี  ไม่เคยเป็น !!
และ... มันทำร้ายจิตใจของฉันอยู่คนเดียวในฐานะคนกลาง อยู่ทุกครั้งที่ได้ยิน เพื่ออะไร??

......................................

I really do not think it's the right thing for a parent to abuse your child verbally and physically.
Violence is not an answer. I have been there myself and I have to tell you violence only create hatred and animosity.
If both of you are so mad at each other, try to cool down and stay away from each other until both of you are cool down and ready to talk it out.
Do not think that it's ok to hit your child. Do not treat your child like the way you were treated in your generation.

Physical and verbal abuse only destroy any relationships .
I am sure you would not want to be hit by your husband or anybody right.?

......................

I never said that it's wrong for a parent to love her child. It is wrong when you hit anybody. And I mean hitting not spanking (for kids).

ฝากทิ้งท้ายเอาไว้ สำหรับคนเป็นผู้ใหญ่ หรือ เป็นพ่อ เป็นแม่
หากเมื่อไหร่ ที่... คุณรู้สึกว่า... ลูกของคุณ หรือ เด็กในความปกครองของคุณ
เข้าหาคุณน้อยลง พูดคุยกับคุณน้อยลง อย่าพึ่งคิดว่าเป็นเพราะเด็กเพียงฝ่ายเดียว
อยากให้ทบทวนว่า... มันเป็นเพราะอะไร ทำไมถึงได้เป็นแบบนั้น

ฉันเองก็เช่นกัน
หากมีวันไหน ที่ลูกทั้งสองคนของฉันไม่คิดถึงฉันเลย
ฉันจะสังวรณ์ว่า... ที่ผ่านมาฉันเป็นแม่ที่ไม่ดีพอ ที่ลูกจะคิดถึงกัน

รอยร้าวที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ ทำให้สติไม่ค่อยอยู่กับรูปกับรอย
แต่... มันทำให้ฉันค้นเจอว่า... สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน คือ.. ครอบครัวของฉันเอง
และ... ยอมเป็นผู้หญิงที่โง่ที่สุดในโลก ที่จะรักษามันเอาไว้

ในเมื่ออยู่ที่นี่ไม่ได้... ก็จะพากันไปตายที่เมืองไทย
หากครอบครัวมันจะพัง ขอให้เกิดจากสองมือของฉันที่ทำ
ไม่ใช่เพราะ... คนอื่นอยากให้มันเป็น

.....................

จริงๆแล้วคุณแม่ผิดมาตลอดรักลูกมาก
ผิดใช่ไหม?ไม่ว่าลูกทำอะไร..อย่างไร
ก็ให้อภัยเสมอมาใครมาว่าลูกแม่ไม่ได้
เพราะรักมากไม่เชื่อใครทั้งนั้น
คุณแม่ขอโทษนะลืมไปว่าลูกก็โตแล้ว
มีคำโบราณว่า รักวัวให้ผูกวักลูกให้ตี
ลืมไปว่าลูกน่ะโตเกินกว่าจะเชื่อฟังแล้ว
ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปชีวิตนี้แม่จะไม่ก้าวก่ายในชีวิตของลูกอีก
ลูกมีสิทธิตัดสินใจในทุกเรื่อง เพราะชีวิตเป็นของลูก

ตอนนี้ลูกยังไม่ลึกซึ้งถึง
คำว่าแม่นี่รักลูกจริงๆ ลูกเจ็บแม่เจ็บมากกว่า
ลูกเดือดร้อนคนเป็นแม่นี่ทน ไม่ได้ เมื่อไหร่ ที่ลูกต้องการแม่
แม่ก็ยังอยู่ตรงนี้ คิดว่าถึงเวลาที่ลูก ต้องไปออกไปต่อสู้ชีวิตจริงๆโดยไม่มีแม่แล้ว
ไปเถอะแม่ไม่ยุ่งกับชีวิตลูกแล้ว นอนคิดทั้งคืนจนได้คำตอบนี้
ขอโทษลูกอีกครั้ง

.............

ขี้เกียจพิมพ์ละ เบื่อ

เอาเป็นว่า... มาจิกหัวตบกันทำไม อยากรู้แค่นั้นแหละ
หรือนี่... เค้าเรียกว่า... หวังดีของผู้เป็นแม่... กันนะ

คอมเม้นท์ในไดอารี่น่ะ มันลบได้
แต่.. การกระทำมันติดตา คำพูดยังติดใจ.. นะคะ

จะต้องมากลัวอะไร... ในเมื่อคุณเป็นคนเริ่มเรื่องก่อนทั้งหมด
เรื่องครอบครัวเรื่องส่วนตัวที่เป็นของฉันก็เอาไปพูด ไปบอกคนนั้นคนนี้
ให้เค้ามาสมเพชฉัน มาสมเพชลูกตัวเอง..  มันสมควรแล้วแค่ไหน!!

คุณบีบคั้นฉันเอง ให้เป็นแบบนี้

เอาคำพูดที่คุณพูดใส่หน้าฉัน กับสิ่งที่คุณทำ เล่าให้พวกที่ปรึกษาคนนอกฟังซะด้วย
ขอคำพูดของคนจริง ในฐานะที่เป็นคนตรง เอาสิคะ รอคำอธิบายอยู่

" อย่างมึงอะทำได้อย่างดี  แค่... ฆ่าตัวตาย "
" กูเสียใจจริงๆ ที่มีมึงเป็นลูก "
" ให้มึงจดจำ ในสิ่งที่กูทำไว้ ให้เจ็บใจ "
" พากันไปตายเมืองไทยเม่งให้หมด "

คำไหนเหรอ ที่แสดงออกว่า " รัก "

อธิบายให้หายข้องใจทีสิคะ

http://khunmae.diaryclub.com