สวัสดีงาม... งาม... ปลายเดือนเมษายน
ปล่อยให้ไดอารี่สองพี่น้องเล่มนี้.. เว้นว่าง... โหวงแหว่งไปหลายขุม
เหมือนตั้งท่า " ว่าจะ " บันทึกอยู่หลายที แต่... ไม่สำเร็จ
พอเอาเข้าจริง.. จริง สมองเกิดอาการตื้อ.. ตื้อ ... ตัน.. ตัน
กลายเป็นไม่รู้จะเริ่มพิมพ์เรื่องไหนก่อนดี ( เพราะ.. มันเยอะแยะแบบบานทุ่ง )
ให้มันได้อย่างนี้สิเนาะ >.<"
ส่วนหนึ่ง
อาจเป็นเพราะ.. ทิ้งระยะห่างเอาไว้นาน ( เวลาก็เท่าเดิมแต่ทำเรื่องอื่นได้น้อยลง )
คุณลูกสาวที่เคารพ.. ก็... ไม่ค่อยจะให้ความร่วมมือเพื่อให้แม่ได้อยู่นิ่ง.. นิ่งหน้าจอนานนัก
เข้าใจว่า... ระยะเวลาที่อยู่กับเค้าตอนกลางวันไม่ค่อยมี พอเห็นหน้าแม่ทีก็.. ติดกันเป็นจิงโจ้
เรียกร้องแต่จะให้อุ้ม เดี๋ยวมาซบตรงนั้นตรงนี้... กอดอ้อนกัน
ส่วนใหญ่.. เวลาของเราแม่ - ลูก จะนั่งดู DVD โดราเอม่อน ( ลูกสาวเรียกว่า.. เมม่อน )
นี่น้ำดูจนจำรายละเอียดของ 65 ตอนได้เกือบหมดละ เพราะ.. ดูทุกวัน ห้ามปิดกลางคัน ห้ามขยับไปไหน
ลูกสาวมีพัฒนาการทางด้านของอารมณ์ในขณะที่ดู... อย่างเช่น.. หัวเราะ.. พอไจแอ้นออกมาก็มีการเขยิบมาใกล้.. ใกล้
ตอนนี้ ก็.. ร้อง... อั๊ง.. อัง.. อัง.. โทต เต๊ะ โม ได สุกี้... @#& เมม่อน ได้แล้ว
ตื่นตอนเช้า... ออกจากห้องนอนมา.. ร้องเรียกหา.. เมม่อนก่อนเลย
ลูกสาวน่าจะเป็นเด็กหญิงอีกหนึ่งคน.. ที่หลงรักเจ้าตัวนี้ไปเป็นที่เรียบร้อย
 
รูปถ่าย... คุณยาย กับ หลาน.. หลาน ในตอนบ่ายวันนี้
ตั้งหน้าตั้งตา.. บอกลาหน้าหนาว แบบเริงร่าสุดฤทธิ์
อุณภูมิรอบข้างอบอุ่นขึ้นมากกว่าเดิม ไม่ถึงขนาดเรียกว่า.. ร้อน
เพราะ.. ยังคงต้องคุ้นเคยอยู่กับแขนยาวอีกสักระยะ แต่.. ก็มีบ้างเหมือนกัน
บางที... ที่ใส่แขนสั้น ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันเย็นมากมายนัก
หน้าร้อน... รออยู่ข้างหน้าอีกไม่กี่เดือน
อดคิดต่อไปไม่ได้... ระยะเวลาเดินทางใน 1 ปี มันเร็วซะนี่กระไร
ต้นไม้ตามถนนหนทาง ผลิใบสีเขียวอยู่เต็มลำต้น
ดอกไม้นานาพันธุ์... สีสันสดใส.. ทำให้เวลามองชุ่มชื่นสายตา และ.. หัวใจในบางวัน ^ ^
 
ช่วงที่หายไป... มีเหตุ และ มีผล ( น้อยคนนักที่รู้ )
เพราะ... เวลาที่จะบอกหรือได้พูดระบายกับใครมีไม่เยอะ ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไร
เพียงแต่บางครั้ง... มันคับอก กับ การต้องเก็บเอาไว้เพียงลำพัง
ซึ่งนิสัยส่วนตัวแล้วเป็นแบบนี้มาแต่ไหน.. แต่ไร
เพื่อนคนหนึ่งบอกกับน้ำว่า... อาจจะเป็นช่วงเวลาของกราฟชีวิตที่อยู่.. ในจุดที่มืดดำ
แต่.. ทั้งนี้ทั้งนั้น ถ้าเปรียบเทียบกับคนที่โชคร้ายกว่า... ก็.. รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่โชคดี
ตอนนี้... ถ้าจะให้บอกว่า.. สบายดี
ก็กลัวว่าจะเป็นการหลอกตัวเองให้สบายใจ
แต่.. ถ้าบอกว่า.. ไม่สบาย.. มันก็ไม่ใช่อีก เพราะ.. ไม่ได้เจ็บไข้ได้ป่วย
เพียงแต่... รอยยิ้มที่มี... มันเป็นยิ้มที่ไม่เต็มที่เท่าไหร่ ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน
หวังเพียงแค่ว่า... ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันจะค่อย.. ค่อย หาทางออกที่ดีได้
หยุดบันทึกในเรื่องส่วนตัวไว้เท่านี้พอ :)
ที่ผ่านมา ได้รับน้ำใจมากมาย จากพี่ และ เพื่อนในไดอารี่ที่นี่
ไม่ว่าจะเป็นโปสการ์ดทักทาย ถามไถ่ทุกข์และสุข.. เสียงปลายสายจากอุดรของน้องกวาง
ที่มักจะโทรเข้ามาให้ได้อมยิ้ม อยู่เป็นระยะ... ขอขอบคุณจากหัวใจในฐานะของผู้รับ
กับ ความเอ็นดูที่มีให้กับสองพี่น้องนะคะ
ข้างบนนี้... เป็นของพี่กบ http://giegriffin.diaryclub.com ว่าที่คุณแม่ลูกสาม
มาพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่สีดำ... ข้างในเป็นชุดไทย ที่.. สำหรับน้ำในฐานะแม่ที่อยู่ต่างแดน
ใฝ่ฝันอยากจะมีให้ลูก.. ลูก บ้าง... เลยได้ออกปากรบกวนบอกให้พี่กบช่วยดูให้
แว๊ปแรกที่เห็น อยากจะหดตัวให้เท่ากับชุดแล้วใส่เอง... ฮี่ >.<"
ในกระเป๋ายังมีกิ๊ปติดผมของลูกสาว ลายน่ารักอีกหลายแบบ
มียาแก้แพ้สำหรับเด็ก.. เด็ก ซึ่งแม้ไม่ได้ถ่ายรูปมาลง แต่.. มันก็เยอะจนตกใจ
ยังมียาสำหรับผู้ใหญ่อีกหลายชนิด ที่ส่งมาให้พร้อมกัน
ขอบคุณพี่กบมาก.. มากค่ะ น้ำกับคุณแม่ ซึ้งในหัวใจ และ จะไม่มีวันลืม
 
 
3/05/2008 สองพี่น้อง กับ บ้านลูกโป่ง
 
 
ไม่ได้มาแค่นี้ แต่.. ยัยคนนี้มาแบบหย่อมๆทุกทีสิน่า
เอาเป็นว่า.. จะบันทึกหน้านี้ให้หายคิดถึงเลยทีเดียวเชียว.. นะคะ
ขอเวลานิดนึง :)
|
