ปฏิทินเดือนนี้.. เด้งไป.. เด้งมา
หน้านี้... เลยจะตามเก็บตกความรู้สึกเก่า.. เก่า ของหลายวัน.. เท่าที่ความจำพอจะมี
ประเภทนั่งนึกย้อนเหตุการณ์เนี่ย.. มันก็คงจะยาว.. ตามฟอร์ม ก็... พยายามลด.. หย่อน
และ.. เลือกเฉพาะเรื่องสำคัญ.. สำคัญ ให้รู้ว่า.. ช่วงที่ผ่านมา.. มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง
จะได้ไม่ยาวมากนัก... (  ยาวน้อย.. น้อยพอ )

เหมือนหายหัวไปเลยช่วงนี้... ทั้ง.. ทั้งที่หัวมันก็.. อยู่ดีนั่นแหละค่ะ
เพียงแต่... สัปดาห์ที่ผ่านมา.... ปรับตัวเองให้อยู่โหมตนิ่ง.. นิ่ง มันเลยดูบีซี่
ใช้เวลาที่มี อยู่กับ.. ครอบครัว และ.. ลูก.. ลูก เป็นส่วนใหญ่

เสาร์ - อาทิตย์.. คิดว่า.. จะว่าง ดูจะไม่ใช่ซะแล้วสิ
เพราะ.. ขลุกตัวอยู่กับลูกสาวทั้งวัน... ห่างกันไม่ได้เลย
ถ้าแม่อยู่ไหน.. หนูต้องอยู่ด้วย.. ขัดใจนิดหน่อยก็ไม่ได้... กรี๊ดดังยังไม่พอ ยังออกกริยาท่าทาง
มือไม้สั่น.. บีบ.. มีหยิกอีกต่างหาก พักหลัง.. หลังมานี้... กลายเป็นที่รองรับอารมณ์ของลูกสาวไปซะ
จนบางที.. ก็มานั่งนึก.. " หรือตอนเด็ก.. เด็ก.. เราจะเป็นแบบนี้ล่ะว้า "

พอลูกหลับ.. ออกมานั่งหน้าจอ.. ตื่นมาไม่เจอก็ร้องอีก
รอบ 2 รอบ.. พอไหวอยู่.. แต่.. บางคืน 4 - 5 รอบ.. สงสารลูก ดูเหมือนจะทรมานเค้า
และ.. ทรมานตัวเองอยู่นิด.. นิด เพราะ... ต้องอุ้มเค้าออกมาข้างนอกด้วย  หน้าร้อนไม่เท่าไหร่
แต่.. นี่อากาศมันหนาวนี่นา... เลยอืมม.. ละหน้าจอ... ลองหลับนอนแบบหัวค่ำเหมือนคนปกติดูบ้าง
อะไรที่ทำที่ค้าง.. เอาไว้ทำต่อวันหลัง

  เสาร์ที่ 12 มกราคม 2551 

ตอนเช้า... เข้าไปกินขนมจีนน้ำยาปลาห้องคุณแม่
ก่อนที่คุณแม่จะไม่อยู่ในช่วงกลางวัน เพราะ.. ซากาตะ โอโตซัง
จะพาคุณแม่ไปเลือกซื้อของขวัญวันเกิด ได้รับคำชวนไปด้วยกันไหมลูกน้ำ
แต่.. เป็นวันหยุดเลยเลือกที่จะไม่ไป.. อีกอย่างฝนตก ทำให้ต่อมกระตือรือร้นไม่ทำงาน
ส่วนลูกชาย.. ตัวติดกับคุณยายมาแต่ไหนแต่ไร... ก็ได้โอกาสออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกด้วย

ตอนบ่าย.. เรา2 แม่ลูก นอนหลับกันในห้องอุ่น.. อุ่น~*

ของขวัญคุณแม่ปีนี้... วันนี้.. ถือเป็นวันของการตัดสินใจ
ตอนเย็นหลังจากที่กลับมา.... ก็ได้ไปนั่งร่วมวงสนทนากันถึงเรื่องนี้อีกรอบ
นี่เห็นแค่รูปที่อยู่ในแผ่นกระดาษ... ก็.. ใจเต้นตุ๊บตั๊บซะแล้ว... เพราะ.. สวยมาก

วันอาทิตย์.. คุณแม่จะฝากไทโยไว้ตอนบ่าย เพราะ.. ต้องไปทำธุระ
เลยเป็นเสาร์ที่..  พักผ่อนนอนเอาแรงจริง.. จริง รับมือกับ 2 พี่น้อง.. จำเป็นต้องฟิต!!

  อาทิตย์ที่ 13 มกราคม 2551 

พยากรณ์อากาศบอกเอาไว้ว่า.. ฝนจะต้องตกอีกวัน
ตื่นเช้ามา.. เปิดระเบียงสำรวจดูข้างนอก... ไม่มีวี่แววของฝน พอมีเค้าแดดให้เห็นอยู่บาง.. บาง
เอาวะ.. วัดใจ.. จัดการกับผ้าในตระกร้าเอาไปซัก.. ตาก..  รื้อพรมผืนบนห้องรับแขกออก เพื่อจัดเอาผืนใหม่มาปู

กดโทรศัพท์ไปหาคุณแม่.. ว่าจะขอยืมเครื่องดูดฝุ่นซะหน่อย... ปลายสายไม่มีสัญญาณตอบรับ
ก็เลยอุ้มลูกสาวเดินไปกดกริ่งที่หน้าห้อง... ยืนอยู่นาน..ไม่มีคนเปิด.. เอ.. เช้า.. เช้าแบบนี้ไปไหนกันนี่
เลยเดินกลับเข้ามุมตัวเอง.. ใช้ผ้าชุบน้ำ ค่อย.. ค่อยเก็บเศษเล็ก.. เศษน้อย ที่อยู่ตามพรมด้านล่าง.. ให้สะอาด
เวลาไม่ทำ จะปล่อย แต่.. บทได้ทำขึ้นมา ก็ใจจดใจจ่ออยู่ตั้งนานสองนาน กว่าจะเสร็จเรียบร้อยดี.. สมใจ

เที่ยงครึ่งโดยประมาณ..  คุณแม่โทรศัพท์มา... พึ่งกลับจากข้างนอก
แถมบอกว่า.. ของขวัญน่ะไปซื้อมาเรียบร้อยแล้ว.. รอตกแต่งด้านในอีกหลายรายการ
คงได้เห็น และ.. สัมผัสของจริง.. ประมาณกลางเดือนหน้า... รอ... อิ ^^

วางสายไปไม่นาน คุณแม่ก็พาไทโยมาฝาก... จากตอนแรกลูกสาวตั้งท่าจะหลับ
พอเห็นพี่ชายมาก็ตาสว่าง...  ไม่ยอมนอนละทีนี้... ปล่อยให้เค้า 2 คนได้เล่นด้วยกันไป
โดยที่อยู่ด้วยกันใกล้.. ใกล้ เดินเข้าออก.. ห้องเล็ก เอาผ้าที่แห้งแล้วพับ.. ไปเก็บไปเรียง
เดินมาหน้าจออ่านนั่นอ่านนี่บ้าง

ผ่านไป 3 ชั่วโมง ลูก.. ลูก ยังคึกคัก ไม่มีทีท่าว่าจะหมดเรี่ยวแรง
จับพักครึ่งพาเข้าห้องนอนแกมบังคับว่า.. ต้องหลับกันหน่อยแล้ว ( เพราะ... นี่ก็เริ่มง่วงด้วย )
ลูกชายด้านซ้าย.. ลูกสาวด้านขวา.. 2 มือตัวเองก็ทำหน้าที่เกาผมให้ทั้ง 2 คน ไปพร้อม.. พร้อมกัน
และ.. ต้องมีจังหวะทุ่มลูกสาวด้วยบางครั้งคราว.. เมื่อไหร่ที่ทำท่าว่าจะปีนป่ายไปชวนพี่ชายเล่นต่อ

ลูกชายหลับไปก่อน.. ส่วนลูกสาวไม่ยอมหลับ แต่.. นอนนิ่ง.. นิ่งให้พี่ชายได้นอนชั่วโมงกว่า
ตัวเองพอได้วูบบ้าง.. ที่.. เรียกว่า.. วูบก็เป็นเพราะ.. มันหลับไม่สนิทเมื่อรู้ว่าลูกอีกคนยังตื่น

5 โมงเย็น.. ลูกสาวฟอร์มกลิ้งไปไกล.. ห่างตัว
นอนมองอยู่ว่า.. เค้าจะทำอะไรต่อ เพียงแต่เค้าไม่สังเกตุเห็นมั้งว่ามอง
ลูกสาวค่อย.. ค่อยลุก.. ย่องเดินไปทางฝั่งที่พี่ชายนอนหลับ... พลิกตัวให้รู้ว่าแม่เห็นนะ

เดินไปนั่งข้าง.. ข้างหอมแก้มพี่ชาย เอามือลูบหน้า.. ลูบตา
จนลูกชายตื่นมายิ้มให้.. นอนกลิ้ง.. เล่นกันอยู่สักพัก... ถึงพากันออกมาข้างนอก
ลูกชายบอกหิว.. เลยทำน้ำซุปแบบง่าย.. ง่าย ใส่หมูสับที่มีอยู่ในตู้.. ลวกเส้นขนมจีนแทนข้าว
ป้อนให้ทั้ง 2 คน กินกันจนหมดเลย

ลูกชายร้องเรียกหาคุณยายอยู่เป็นพัก.. พัก.. สลับกับเล่นไปด้วย
3 ทุ่ม คุณแม่กลับ.. ตอนเข้ามารับลูกชาย... แหม.. เห็นหน้าคุณยายปุ๊บวิ่งเข้าไปกอดซะแน่นเชียว
พรุ่งนี้... ครอบครัวเรามีนัดกันอีกวัน... คืนนี้... นอนไปพร้อมกับลูกสาวดีกว่า

* ก่อนนอน... มองดูสภาพห้องที่ทำสะอาดตอนเช้า... เวลานี้... รกซะไม่มี - -" เอาไว้ทำพรุ่งนี้ละกัน

  จันทร์ที่ 14 มกราคม 2551 

ทุกวันจันทร์ที่ 2 ของเดือนมกราคม.. ญี่ปุ่นเรียกวันนี้ว่า.. เซจิน ชิกิ
( วันฉลองความเป็นผู้ใหญ่ )  สำหรับผู้ที่มีอายุครบ 20 ปี บริบูรณ์ น้ำผ่านวันนั้นมาย่างปีที่ 8 แล้ว
ตอนนั้น.. อยู่ที่นี่ได้รับบัตรเชิญจากทางอำเภอเพื่อเข้าร่วมงานประชุมที่จัดขึ้นในเขต.. เหมือนกับคนญี่ปุ่น
เพียงแต่.. ไม่ได้ใส่ชุดกิโมโนสวย.. สวย... เลือกแต่งชุดไทยประจำชาติไปแทน.. ช่างกล้าซะไม่มี

นึกภาพ.. ผู้หญิงดำ..ดำ สูง.. สูงใส่ชุดไทยแบบเต็มยศ
ยืนคนเดียวท่ามกลางคนหลายร้อยในห้องประชุม เพื่อนรุ่นเดียวกันน่ะ.. ไม่เคยมีกับเค้าอยู่แล้ว
แต่ก็ไป.. เพราะ.. ถือว่าเป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ของชีวิตที่ได้มีโอกาส

วันนี้.. ถือเป็นวันหยุด เพราะ.. เป็นวันแดงในปฏิทิน
มีนัดกันกับคุณแม่จะไปกินส้มตำ... ร้าน... " ส้มโอ " กัน คุณแม่โทรไปชวนโอโตซังด้วย
เพราะ.. เห็นว่า.. โอโตซังอยู่บ้านคนเดียวคงเหงา... เวลานัดคือ 11 โมงตรง

โทรไปบอกสามีเป็นที่เรียบร้อยบอกว่า.. จะไปหา.. เค้าเองก็รออยู่
ตื่นเช้าจัดการเคลียร์กล่องของเล่นที่ลูก.. ลูก พากันยกออกมาจากในห้องเล็ก
นี่ยังงงอยู่ว่า.. เค้า 2 คนช่วยกันลากมายังไง.. เพราะ.. มันเป็นกล่องไม้ไม่ใช่เบา.. เบาเลย
ทำงานบ้านอีกเล็กน้อย... ก็พาลูกสาวไปอาบน้ำ.. แต่งตัว... เตรียมสำภาระของลูกเสร็จ
ถึงหันมาจัดการกับตัวเอง.. วันนี้จะไปเจอสามี.. เป็นครั้งแรก.. ตั้งแต่ไปตัดผมมาเค้ายังไม่ได้เห็น
แอบตื่นเต้นเล็กน้อย... ถึงปานกลาง >__<"

ออกเดินทางไปพร้อมคุณแม่.. โอโตซังรออยู่ที่สถานีรถไฟ
ลูกชายไม่ต้องใช้รถเข็น.. เดินจูงมือคุณยายมือหนึ่ง.. อีกมือจับมือน้องที่นั่งอยู่บนรถเข็นไปด้วย
ระหว่างรอไฟเขียว เพื่อเดินข้ามทางม้าลาย... เห็นผู้หญิงใส่ชุดกิโมโน สำหรับงานเซจิน ชิกิ เดินมากับครอบครัว
คุณแม่กล่าวแสดงความยินดีไป แม้ไม่รู้จักกัน.. ได้รับรอยยิ้มกลับมาให้พอชื่นใจกันถ้วนหน้า

อากาศวันนี้.. ค่อนข้างหนาวทีเดียว... หันไปพูดกับคุณแม่
ถ้าไม่ติดว่า.. อยากกินส้มตำจะไม่ออกมาจริง.. จริงนะ..  ความเห็นของเราแม่ลูกตรงกันข้อนี้
แต่.. ความตั้งใจไม่มีวันล้มเลิก.. อย่างเด็ดขาด

เจอโอโตซัง กล่าวคำทักทาย.. แล้วก็พากันนั่งรถไฟตรงดิ่งไป Shin_Okubo ทันที
สามีรอรับอยู่ตรงด้านหน้า... หลังจากที่เค้าได้เห็นทรงผม ทำคิ้วขมวด พูดแค่.. ไปตัดทรงอะไรมานี่
แล้วก็บ่นเสียดายอีกนิดหน่อย... ฮี่

ไปถึงก็สั่ง.. สั่ง ด้วยความที่หิว... เซ็ตกลางวันของคุณแม่ กระเพราไก่ไข่ดาว
ของโอโตซังก็สั่งเซ็ตเดิมเหมือนน้ำรอบก่อน ที่มียำวุ้นเส้นของชอบของท่าน.. น้ำสั่งผัดผักคะน้า
สามีก็.. ก๋วยเตี๋ยวต้มยำ... ที่พิเศษอีก 3 อย่าง ส้มตำไทยไม่เผ็ดสำหรับคุณพ่อ.. ส้มตำปู เพิ่มเติมปลาร้า 2 เรา
สำหรับน้ำกับคุณแม่.. ขอรสชาติดั้งเดิมแบบคนไทยกิน... อื้อหือนะ... แบบกินจนเหงื่อออกโคนผม.. นั่งสั่นพริก
จานสุดท้ายเป็น... ทอดมันกุ้ง.. กินจนเกือบอิ่มพึ่งนึกออกว่า... เอากล้องมาด้วย เลยเก็บภาพเอาไว้หน่อย

สามีเป็นคนออกค่าอาหารมื้อนี้... โดยให้เหตุผลที่ว่า.. แถวนี้เป็นถิ่นเค้า
แยกย้ายกับสามีที่ร้าน.. เค้าเดินออกมาส่งตรงด้านหน้า ... วันพฤหัสสามีถึงจะได้กลับบ้าน อีก 2 วันเอง

ถึง Yoshigawa 4 โมงเย็น แวะซื้อของกินกับคุณแม่ที่ซุปเปอร์อีกนิดหน่อย.. ก็กลับ
พาลูกสาวเข้านอนเร็วอีกหนึ่งวัน.. เพราะ.. พรุ่งนี้วันอังคาร Dorakids วันของลูก.. ลูก
และ.. เป็นวันจ่ายค่าเทอมของตัวเองด้วย

  อังคารที่ 15 มกราคม 2551 

ครั้งที่ 2 ของลูกสาว สำหรับ Dorakids ดูเค้ายังไม่ค่อยชินเท่าไหร่
พอเซ็นเซเปิดประตูห้องออกมาต้อนรับ.. จะออกอาการตัวแข็ง.. เกร็ง.. สองมือเกาะขาแบบแนบแน่น
แต่.. ได้เข้าไปอยู่ในห้องสักประมาณ 10 นาที วุ่นอยู่กับกองของเล่นได้สักพัก.. เหมือนจะดีขึ้น

ไม่ยอมหยุดอยู่กับที่เพื่อเข้าร่วมกิจกรรมอื่น.. อื่นมากนัก.. จะเดินยิ้ม หรือ ไม่ก็วิ่งท่าเดียว
กับเพื่อน.. เพื่อนร่วมห้องอีก 2 คน.. ก็.. เข้าไปจับแก้ม หอมแก้มเค้า ทำอย่างเค้าเป็นตุ๊กตาซะงั้น
คาดว่า.. คงใช้เวลาอีกสักระยะหนึ่ง.. เพื่อให้เค้าได้ปรับตัว กับการเข้าสังคม

ส่วนลูกชายนี่ไม่มีอะไรต้องห่วง เพราะ.. ดูเค้าจะชอบที่นี่มาก
หมดชั่วโมงจากลูกสาว... ก็... เป็นของลูกชายต่อ.. เค้าจะวิ่งนำเป็นคนแรกเพื่อเข้าห้องไปรอเพื่อน.. เพื่อน
นี่เริ่มมีแบบฝึกหัด เรียนจากหนังสือแล้ว.. 15 นาทีหลังของชั่วโมงก็จะเข้าไปฟังบรรยายว่า.. ทำกิจกรรมอะไรบ้าง
รับแผ่นกระดาษที่ลูกทำในห้องมาเก็บใส่แฟ้ม... ซึ่งเป็นของแต่ละอาทิตย์

ลูกชายได้รับคำชมในเรื่องของความใส่ใจต่อเพื่อน
และ.. มีความกระตือรือร้น... พยายาม... ได้ยินได้ฟัง.. ก็อิ่มอกอิ่มใจ.. ตามประสาแม่นั่นแหละค่ะ

ต่อไปนี้.. ทุกวันอังคาร... คงไม่ใช่วันของน้ำคนเดียวแล้ว
ต้องเป็นวันของคุณแม่.. และ.. โอโตซังด้วย.. เพราะ.. เวลาเรียนของลูกติดกัน
น้ำเป็นคนพาลูกสาวมาเรียนก่อน คุณแม่ก็จะพาลูกชายมาส่งให้.. แล้วถึงได้รับลูกสาวกลับ
รอบลูกชาย.. โอโตซังก็จะมารอรับ เพื่อพาหลานไปนั่งรถไฟ.. และ... ให้น้ำไปโรงเรียน

ทุกวันนี้.. ก็ได้แต่.... สำนึกอยู่ในความรู้สึกตลอดนะ
ว่า.. มีท่านทั้ง 2 คอยช่วยเหลืออยู่แทบจะทุกเรื่อง ( สำหรับตัวเอง ) ... ก็ได้แต่คิดว่า.. อีกหน่อย
คงทำหลาย.. หลายอย่างได้ลำพังบ้าง.. ซึ่งปัจจุบันกับที่เป็น... ก็พยายามหาอะไรทำอยู่เหมือนกัน
เอาไว้ ทำได้ แล้ว ถึงจะบอกได้อย่างชัดถ้อย.. ชัดคำ

พุธที่ 16 ..... นั่งนึกอยู่นาน... ไม่แน่ใจ.. ไม่พิมพ์ดีกว่า

  วันพฤหัสที่.. 17 มกราคม 2551 

วันนี้... เป็นวันหยุดอีกวัน
ทำความสะอาดห้องรอรับสามี  ช่วงเช้าเลยดูเหมือนจะวุ่นอยู่กับงานบ้าน
มันก็ไม่มีอะไรมาก แต่.. จุกจิกไปได้เรื่อย.. เรื่อย น่ะสิ

อาบน้ำพร้อมกับลูกสาวตอนเกือบเที่ยง
ตอนบ่ายมีนัดกับคุณแม่.. พาเด็ก.. เด็ก ไปโรงพยาบาล ตั้งใจจะพาไปฉีดวัคซีน
เข้าไปหาคุณแม่ที่ห้อง หลังจาก... ที่เตรียมสำภาระทุกอย่างเสร็จ คุณแม่กลับมาจากพาไทโยไปหาหมอฟัน
เรื่องลูกชายไปหาหมอฟัน คงจะมีโอกาสได้บันทึกเอาไว้บ้าง ยังไม่เคยได้บันทึกเก็บไว้เลยซะที

คุณแม่ทำราเมนให้ 1 ถ้วยใหญ่.. ใหญ่ แถมเตรียมเครื่องสำหรับลาบหมู กับ เนื้อน้ำตกไว้อีก
แซวคุณแม่ว่า.. คิดจะตัดกำลังหรือ.. ไม่มีทางหรอก.. เรียกเสียงหัวเราะกันก่อนออกเดินทาง
ไปโรงพยาบาลสอบถามเรื่องการฉีดวัคซีน...ต้องรอเดือนมีนาคม ( อีก 2 เดือน )
เลยได้รู้ตอนนี้แหละว่า.. แตกต่างจากบ้านเรามาก.. วันนี้เลยทำได้แค่ลงทะเบียนชื่อของทั้ง 2 คนเอาไว้
เพื่อมาฉีดในวันพฤหัสที่ 6 มีนาคม ซึ่งเป็นกำหนดที่เร็วที่สุดแล้ว

กลับมาที่ห้องคุณแม่.. เด็ก.. เด็ก นอนกลางวันกันบนเตียงใหญ่
เลยได้นั่งกินลาบหมู กับ เนื้อน้ำตก ห้องคุณแม่ต่อจนอิ่ม และ.. ระหว่างรอลูกสาวตื่น
ก็กลับเข้าห้องมาทำงานบ้านที่ค้างไว้อีกนิด.. กับ.. นั่งหน้าจอหาอะไรอ่าน

โทรหาสามีตอนเย็น.. เกิดอยากกินส้มตำ ให้เค้าหอบหิ้วมาฝากที
สามีหัวเราะ.. " จ้าแม่.. เดี๋ยวจัดให้ "  รู้ว่า.. กว่าเค้าจะกลับมาถึงก็คงเกือบเที่ยงคืนนั่นแหละ
แต่.. ดึกดื่นแค่ไหน.. ยังไงก็จะรอ.. ย้ำไปด้วย เอาเผ็ด.. เผ็ด สามีบอกมาทางโทรศัพท์.. มีเรื่องจะเล่าให้ฟังด้วย
เอาไว้มาคุยกันที่บ้าน

ตอนเย็นฝากท้องห้องคุณแม่อีก 1 มื้อ ก่อนจะพาลูกสาวเข้านอน
5 ทุ่มสามีกลับ.. หยิบจานจัดสำรับรอ ( เตรียมพร้อมดีมาก ) แถมเอาแคปหมู
แม่ของรุ่นน้องเค้าทำขายเอง แล้วก็ขนมดอกจอก ( เรียกแบบนี้เปล่านะ ) มาให้อีกเต็มเลย

นั่งกินไป.. คุยกันไป.. หลายวันที่ไม่ได้กลับมาบ้าน ทำอะไรบ้าง
บางทีไม่ได้ถาม.. สามีก็จะเล่าให้ฟัง... ข่าวคราวที่ได้ยิน.. มีให้คิดทบทวนได้หลายอย่าง
ทั้งทางบวก และ.. ลบ... มันก็ทำให้เรียนรู้ .. เข้าใจอะไรมากขึ้น.. บางเรื่องต้องใช้เวลา
อย่างมิตรภาพที่เจอในต่างแดน.. ยิ่งเกี่ยวข้อง กับ.. ผลประโยชน์ด้วยแล้ว.. ไหงมันซับซ้อนจังวะ
โดยเฉพาะคนที่บริสุทธิ์ใจ .. มีผลกระทบต่อความรู้สึกเสมอ.. มาก หรือ น้อย ก็แล้วแต่กรณี

ได้แต่ให้.. กำลังใจ.. ตอนนี้น้ำทำได้เท่านี้จริง.. จริง
มีข่าวดีของสามีด้วย... คือ.. ยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง ยังบอกอะไรไม่ได้.. อยู่ในระหว่างทำ
ร่วมกับเพื่อนของสามีเค้านั่นแหละ... อวยพรไปละ ถ้าเริ่มต้นด้วยใจ..  ลงใจ หวังแค่ว่า.. ผลที่ได้
จะออกมาดี... อย่างน้อยมันดีกับเราในเรื่องของกำลังใจ

ที่ไหนไม่สบายใจ... ให้ออกมา.. ไม่จำเป็นต้องทน

หลังจากกินอิ่มหนำกับส้มตำ.. เติมเต็มกันด้วยคำพูด ก็.. พากันเข้านอน
ลูกสาวหลับไม่ร้องตื่นเลยแฮะคืนนี้.. ก่อนนอน.. กระซิบบอกลูกเบา.. เบา.. " คุณพ่อกลับมาแล้วนะ "
กอดสามีที่นอนอยู่ข้าง.. ข้างกัน... เคลิ้มไปกับเสียงกรนจนหลับ.. คิดถึงจริง.. จริง

* จะว่าไปพุงสามีฟีบลงเยอะเลย

  ศุกร์ที่ 18 มกราคม 2551 

ลูกสาวตื่นมาเล่นกับพ่อเค้าตั้งแต่เช้า.. ปล่อยให้เรานอนสบายตื่นซะ 9 โมง - -"
แทบกระเด้งออกมาจากเตียง เพราะ.. เป็นวันต้องไปโรงเรียนด้วย เลยบอกสามีให้ไปนอนต่อในห้อง
แล้วจัดการงานบ้าน.. พาลูกสาวอาบน้ำ.. เตรียมนมใส่กระเป๋า พาส่งห้องคุณแม่ตอน 11 โมง

ระหว่างแต่งตัว... เสียงกดกริ่งหน้าประตูดัง.. เดินไปเปิด.. เจอกับบุรุษไปรษณีย์
พัสดุซองสีน้ำตาลส่งมาจากประเทศไทย...ชื่อผู้ส่ง.. น้องน้ำหวาน.. บอร์ดซังกะบ๊วย
รู้จักกันทางเน็ตเวปใต้ดินได้หลายปีแล้ว ตั้งแต่ก่อนหน้าจะเจอ.. แต่งงานกับสามีอีก
มีโอกาสได้เจอตัวจริง 1 ครั้ง พาน้องมานั่งเล่นที่คอนโด ตัวเล็ก.. ปิ๊ดเดียว.. เรียบร้อย น่ารัก
ตอนนั้น.. ยังไม่เข้าวิทยาลัย.. ปัจจุบันจะรับปริญญาเดือนหน้า.. ยินดีกับความสำเร็จของน้องด้วยนะจ๊ะ

ได้คุยกันทาง msn บ้างแต่ไม่บ่อย  ดีใจทุกทีที่น้องทักมา
ดีใจที่ยังไม่ลืมกัน.. ส่วนใหญ่ชื่อในลิสต์จะไม่ค่อยได้บล๊อกใคร แต่เลือกจะลบไปเลย
จะว่าไปลบคนรู้จักเก่า.. เก่า เยอะเหมือนกัน  เป็นเพราะไม่ถนัดจำชื่อเมลล์ แล้วยิ่งเปลี่ยนหัวข้อ m
เมื่อก่อน... มันทำให้งงพอตัว แต่.. เดี๋ยวนี้พอรู้... ถ้าลบใคร นี่ตั้งใจลบแล้วล่ะ ( ไหงเข้าเรื่องนี้ไปได้นะ )

ข้างในเป็นสมุดไดอารี่ 2 เล่ม ลวดลายน่ารักเชียว
แล้วก็มีผ้าทองานฝีมือของคุณแม่น้องน้ำหวาน กระดาษเขียนความรู้สึกอีก 2 แผ่น
อ่านไปก็ยิ้มแก้มปริ รู้สึกอุ่น.. อุ่นในใจ.. บอกไม่ถูก

ขอบคุณนะน้ำหวาน.. พี่สัญญาว่าจะรักษาไว้อย่างดีจ๊ะ ^__^

ปล่อยให้สามีได้นอนพัก... เพราะ.. ต้องไปเรียนอีก 1 วัน
ตอนขากลับบ้าน.. สามีเดินออกมารับ แวะซื้อของที่ร้าน 99 เยน
พวกขนม และ... หมูบด ไก่ชิ้น มื้อเย็นจะทำข้าวต้มเครื่อง..  เป็นเมนูถนัด เลยชอบที่จะทำบ่อย

เข้าไปรับลูกสาวที่ห้องคุณแม่... บอกกับลูกชาย.. ไปเล่นกับคุณพ่อไหม
ได้ยินว่า.. พ่อมาปุ๊บ ตาโต มีการถามซ้ำ.. เอ.. คุณพ่อมาเหรอ ตอบลูกชายไปว่า.. มาแล้วลูก
เค้าหันไปบอกคุณยาย เตรียมน้ำให้เค้าด้วย เค้าจะไปหาพ่อ

ปล่อยให้พ่อ กับ ลูก.. ลูก เล่นกัน... โดยที่ตัวเองก็ทำกับข้าวไปเรื่อย.. เรื่อย
แต่เล่นอีท่าไหนไม่รู้.. พ่อหลับ เลยรับช่วงต่อ  สนุกสนานกัน 3 คนในห้องนอน
เล่นเป็นหมอบ้าง เป็นตัวตลกบ้าง  ให้ลูก.. ลูกได้หัวเราะ... จนไทโยเรียกร้องกลับไปหาคุณยาย
ก่อนลูกชายไป.. ปลุกพ่อเค้า.. ให้ได้หอมแก้มกัน... เอ๊ะ.. กัมบัตเตะเนะ ( อดทน ) ลูกชายบอกกับพ่อแบบนั้น
เค้าเรียกพ่อเค้าว่า.. เอ๊ะ.. เอ๊ะ

สามีไรท์หนังไว้ให้ดู... 1 เรื่อง เค้าเห็นว่าชอบหนังสยองขวัญ
เลยโหลตมาให้.. หนังไทย.. ชื่อเรื่องอะไรจำไม่ได้ละ.. เกี่ยวกับศพ.. ศพนี่แหละ
นั่งกินข้าวพร้อมกัน เปิดหนังดูไปด้วย ป้อนลูกสาวไปด้วย... ยังไม่ถึงครึ่งแผ่น.. สามีก็เอนตัวนอนต่อ
เค้าบอกตั้งแต่เมื่อคืน.. บ้านนอนสบายที่สุด.. ( ก็แน่นอนอยู่แล้ว ) พิงพุงเค้าดูหนังจนจบ ลูกสาวก็พิงตัวแม่จนหลับ
เลยพาเข้าไปนอนในห้อง... ปลุกสามีให้ไปนอนด้วย เป็นอีกคืนที่นอนเร็ว กอดกันอุ่น... สุข

  เสาร์ที่ 19 มกราคม 2551 

* ขอบคุณสำหรับทุกคำอวยพรที่มีให้คุณแม่ของน้ำ ในไดอารี่หน้าก่อนด้วยนะคะ

วันนี้เป็นวันเลี่ยมทอง... ครบรอบวันคล้ายวันเกิดของคุณแม่
ไม่มีงานจัดเลี้ยงใด.. ใด นอกจาก.. ไปทานข้าวพร้อมกันในแบบครอบครัว
จะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากเนื้อย่าง... ซากาตะ โอโตซัง ไม่อยู่ เดินทางไปไต้หวันเมื่อวานนี้
กว่าจะกลับอีกทีก็.. ศุกร์ที่จะถึง ( วันที่ 25 ) เลยไม่ได้ไปด้วยกัน

ซื้อของขวัญให้คุณแม่ 1 ชิ้น ตามธรรมเนียม เป็นเสื้อฮายเน๊ค.. ( น้ำชอบเรียกว่าเสื้อคอเต่า )
คำอวยพร... ในไดของหลายคน.. ทำให้คุณแม่ยิ้มแก้มบวม.. ยิ้มจนปวดฟัน ถามด้วยว่า.. คุณแม่ดูไม่แก่จริงอะ
คงต้องบอกว่าใช่... แต่คนที่เคยเจอท่านจะบอกได้ดีกว่า... เดี๋ยวจะหาว่ายอแม่ตัวเองอีก
ไม่ขออะไรเลย... ขอให้อายุ 51 ปิ๊งได้ครึ่งหนึ่งของคุณแม่... ก็พอ
รักทุกสิ่งที่เป็นคุณแม่... นิสัย คำพูด และ.. เรื่องของใจ.. นะคะ

  อาทิตย์ที่ 20 มกราคม 2551 

วันสุดท้ายแล้วในหน้าไดนี้ ( อัพกันข้ามวันเลยทีเดียว )  เบิ้ลเนื้อย่างอีก 1 วัน.. เพราะ.. มันอยาก
บวกกับอยู่ในช่วงทำน้ำหนัก.. 47.6 แล้วค่ะ... ดีใจ... เป็นในรอบหลายปีที่หนัก.. เกิน 45 กิโลติดต่อกัน
เกือบ 3 เดือน... คือมันอยากได้สัก 50 .. คงกำลังดีกับขนาดของส่วนสูง 171 ไม่เคยเปลี่ยนเลขนำหน้าได้ซะที
( ไม่นับตอนท้อง )  เพิ่มน้ำหนักสำหรับบางคนเป็นเรื่องยากมาก.. ทำเป็นเล่นไป.. กินก็เยอะ ออกตูดหมด.. กำ - -*

* ไม่ได้ความว่าตูดใหญ่นะ... หมายถึง.. ถ่ายท้องขี้ต่างหาก

กลับจากร้านเนื้อเดินดูร้านแฟชั่นใกล้บ้าน
ไปเจอเสื้อแขนยาวของลูก ในมุมหลืบ ราคา 300 เยน
อุ้ย.. ตื่นเต้นอีกแล้ว มีหลายสีจัง... แต่งบในกระเป๋าสตางค์ ( ยัง ) มีน้อย เลยเลือกมาแค่ 2 สี 
ถ้าสิ้นเดือนยังเหลือค่อยไปสอยมาอีก... กางเกงยีนส์นี่ก็ 300 เยน ไปฟลุ๊กเจอ เหลือตัวสุดท้ายพอดี
กางเกง BaBaPaPa เอาไว้ใส่อยู่บ้าน ก็.. 300 เยน ถุงเท้า 2 คู่ 190 เยน ส่วนรองเท้าอังปัง 890 เยน
ออกสีใหม่สีส้ม ซื้อมาให้ลูกสาวอีก 1 คู่... ช๊อปแต่ของลูกทั้งนั้น

1 ขวบ 4 เดือนของเธอใส่รองเท้าเบอร์ 15 แล้ว
น้ำหนัก 12.8 ( ไม่รวมเสื้อผ้า ) ..  ใส่เสื้อด้วยกินอิ่ม.. อิ่ม ก็ 13. 4  สูง 83 เซ็นต์ อืมม... ตัวไม่เล็กแล้วแฮะ
อุ้มนาน.. นาน... ชักจะไม่ไหวเหมือนกัน เอาไว้วันว่างคงได้บันทึกครบรอบของลูกสาวบ้าง
ช่วงหลัง...  ที่ดูเหมือนจะมีการแสดงออกทางด้านของอารมณ์มากขึ้น... ม๊าก... มาก

  23 มกราคม 2551 

ตั้งแต่.. ตัดผมทรงนี้มา ได้ดอกไม้จากคนไม่รู้จัก.. แต่.. เจอกันทุกวันตอนขึ้นรถไฟ 3 รอบแล้ว
ไม่ได้เขินอายน่าจะหมดวัยตรงนั้น... ได้แต่ยิ้มขอบคุณ... ผู้ให้เป็นเด็กนักเรียนมัธยมผู้หญิง *.* แป่ว

ปัจจุบัน.. ฮิตใส่หมวก.. สำหรับเวลาเร่งรีบ... อย่างตอนนี้.. บันทึกเสร็จก็จะออกไปเรียนแล้วค่ะ
วันนี้... ไซตามะ เคน.. หิมะตกเป็นวันแรก...  เดินออกไปซื้อของตอนเช้า ใส่ผ้าใบยังลื่นเลยห่า ซุ่มซ่ามจริง
และ... กลับมาแล้วจะทยอยเข้าไปทักทายนะคะ :)

โปสการ์ดรอบสุดท้ายของวันปีใหม่.. ตอนนี้ยังคงเขียนและทยอยส่งอยู่
ไม่ต้องตกใจ ถ้าคุณอาจจะเป็นคนหนึ่งที่ได้รับการ์ดปีใหม่ ช้าที่สุดในรอบปี

ไปก่อนล่ะ... ชะแว๊บบ

( ตกลงยาวไหมเนี่ย - -" )